The story of Y.

To keep the authenticity, we choose not to translate this story.

Dag liefste MissionMe’er,

Misschien bent u geïnteresseerd in het unieke concept die dit team aanbiedt of misschien heeft u al aan een kamp deelgenomen en een nieuw stuk van jezelf ontdekt. Ik, als deelneemster heb dit in ieder geval heel sterk ervaren en wil daarom met u mijn verhaal delen. 

Vroeger toen ik nog in het lager zat, was het niet evident voor me. Ik had geen échte vrienden, werd gepest, beledigd, was te dik, voelde me altijd de buitenstaander, werd altijd als laatste gekozen als er groepjes werden gemaakt in klas… Hier begon m’n zelfvertrouwen reeds langzaam aan af te brokkelen. Maar, na school kon ik rekenen op een familievriend, die voor mij heel erg veel betekende. Hij had ook paarden en ik was daar altijd met m’n hoofd in de wolken. Tot op een bepaalde dag dat m’n ouders vertelden dat er ruzie was met hem en de familie. Van de ene op de andere dag mocht ik hem niet meer zien. De persoon, de omgeving, waar ik me het beste voelde, viel in één klap weg. Dit heeft wat verlatings- en bindingsangst met zich meegebracht in de toekomst.  

 

Gelukkig begon er een nieuwe start: het middelbaar. Echter, was ik nog steeds te zwaar en dit was alweer een reden voor verschillende klasgenoten, om me te beledigen. Op een bepaalde dag, stond er in de klasgroep op Facebook, zomaar uit het niets: “X’ is dik.’ Gewoon.  Zomaar. Omdat het kon. Omdat die persoon zich beter voelde hierdoor en op een of andere manier zo populairder werd in de groep.  

Vanaf het tweede middelbaar liep het volledig fout. Nog steeds was m’n gewicht een mikpunt voor velen. Op een bepaalde dag kregen we in godsdienst les over anorexia. Over dat dit een ziekte is, dat die personen zo weinig mogelijk tot niks meer eten en zo echt skeletten worden. Toen vond ik dit ook nog niet oké, maar we moesten een opdracht maken (een affiche tegen Pro-Anorexia). Ik deed echt m’n best, maar de lerares zei me dat het precies een Pro-anorexia affiche was. Toen kwam de klik er. Minder en minder eten, zeggen dat ik al gegeten had, dat ik geen honger had… Het werkte natuurlijk en voelde me zo sterk dat ik dit kon en hierna zou aanvaard worden door m’n klasgenoten als die kilo’s eraf waren. Echter was er in dat jaar een heel oplettende opvoeder die het door had en m’n ouders belde om te zeggen dat ik bijna nooit meer naar het restaurant ging. Ik gaf er natuurlijk een draai aan en zei dat ik op de speelplaats at. Zo verdween de argwaan naar de achtergrond. Maar de pesters verdwenen niet naar de achtergrond. Tijdens het zwemmen waren ze achter m’n rug liedjes zingen over een aangespoelde potvis of me letterlijk uit de kring duwen bij m’n vrienden, me uitlachen… het stopte niet.  

In het derde middelbaar ging ik naar een nieuwe school en leerde fantastische mensen kennen. Ze waren zo lief, eerlijk en puur. Het ging een tijd écht goed. Maar door m’n onzekerheid, twijfelde ik constant aan hun oprechtheid, snapte niet dat ze vrienden wilden zijn en zocht dus constant naar bevestiging door aantrekken en afstoten. Wat uiteindelijk slecht zou aflopen.  

 

Het vierde middelbaar was evenmin evident als het eerste en het tweede. Ik had zelfmoordgedachten, maar ging hier uiteindelijk mee naar m’n leraar en die heeft me er door geholpen. Hierna ging het weer even echt goed!  

De bom viel echter in het vijfde jaar. Ik had constant ruzie met m’n beste vriendinnen en was zo bang om ze kwijt te geraken. Dit is uiteindelijk gebeurd. Het was al heel moeilijk voor me en door hen nog te verliezen had niks nog zin. Ik vertelde dit tegen één van hen. Een uur later stond de leerlingenbegeleider aan de klasdeur om me te komen halen voor een gesprek omdat die vriendin ingestort was van emoties, en zo ging de bal aan het rollen. Uiteindelijk ben ik op mezelf in het JAC terecht gekomen en heb daar jarenlang, tot nu, begeleiding gevolgd. Het is vaak heel erg link geweest. Tijdens m’n traject ben ik nog 2 keer van school veranderd.

 

Tijdens het 6e jaar kwamen er fantastische mensen in m’n leven die er nu nog steeds zijn, maar mentaal ging het jammer genoeg weer bergaf, zowel op vlak van de eetstoornis als de zelfmoordgedachten, stress om zo goed mogelijk te presteren... Wat uiteindelijk in het 7e jaar uitdraaide op een zelfmoordpoging, want iedereen zou beter zijn zonder mij.  

Ik werd opgenomen. Tien maanden lang intensieve therapie, heel veel praten, heel veel hetzelfde moeten vertellen en horen, automutilatie werd erger, eetstoornis werd erger… Ik kwam gek, heb nog een aantal keer een poging ondernomen, maar er kwam wel beweging in m’n vastgeroeste gedachtegang en werd stilaan beter. 

Na die 10 maanden was er een openschooldag. Dit was zo leuk om gewoon weer even normaal te kunnen zijn en misschien een normale student te kunnen worden. Psychiatrie, ik was het zó kotsbeu en wou weer beginnen met m’n leven in handen te nemen. Studeren, muziekles, werken met dieren… Dus in een paar uur besliste ik om op ontslag te gaan uit de psychiatrie.  

 

Na meer dan een jaar niet meer deftig gestudeerd te hebben, was het heel moeilijk om dit te hervatten. Ik heb gevloekt, geweend, mezelf achterlijk gevonden, maar uiteindelijk was m’n eerste examenperiode wel redelijk goed. Daarna kwam de tweede examenperiode en ben ik bij de studiebegeleidster langs geweest. Ze gaf me moed, motivatie, structuur waar alles chaos was. En m’n tweede semester was top!  

In die periode kwam ook ‘Kamp Waes’ op televisie. Het was prachtig en inspirerend om te zien hoe die mensen van de special forces zo een constructieve mindset hebben. Een tijdje later las ik in een artikel dat Stijn Swijns, jongerenkampen ging organiseren van MissionMe. Het trok meteen de aandacht en ik wist dat dit iets was dat me nog verder kon brengen in het leven.                                                                                   

 

Toen was het zo ver! Het kamp! En wat voor één. We hebben zoveel geleerd. Hoe je je grenzen telkens opnieuw kan blijven verleggen, dat je bijna alles kan bereiken als je de juiste motivatie hebt.

Ook leerden we doorzettingsvermogen kweken, angsten overwinnen en vooral een gezonde levensstijl ontwikkelen. Niet dat diëten, dat vasten, het constant veel te veel eten of elke dag eens ‘zuren’. 

Maar gezond eten, veel bewegen, fitter worden en je beter in je vel voelen en neen, niet om te vermageren, maar om je vitaler te voelen. Hierbij zochten we ook uit welke weg we willen volgen, wat ònze dromen zijn en hoe we ernaar kunnen streven. 

Wat me vooral heeft verrast, is de persoonlijkheden van de deelnemers en de operatoren. Dit zijn zo’n lieve mensen die je naar boven helpen en die willen dat je een betere versie van jezelf wordt. 

Deze hele week, heeft me uiteindelijk naar een betere versie van mezelf gebracht. Ik heb veel meer zelfvertrouwen. Door te blijven doorzetten, doordat de operatoren (Special Forces, fit en heel gezond), niet neerkeken op me omdat ik zwaarder ben, maar positief dachten, me motiveerden, door enkele interessante gesprekken over het leven, de maatschappij, hun manier van denken, mijn manier van denken, het vertrouwen in elkaar, hun levensverhaal… Je beseft sowieso dat niet alles altijd rozengeur en maneschijn is en hier leerden we ook wel omgaan.  

Dus m’n punt is, hoe diep je ook valt, je kan altijd terug rechtstaan. Misschien moet je eerst wat blijven liggen om te recupereren, dan stilaan terug beginnen kruipen, daarna terug op je benen staan met iemand die je ondersteunt en uiteindelijk, na een bepaalde tijd, na nog een paar keer te vallen, kan je uit die put klimmen en zal je zien hoe mooi het is buiten die vertrouwde donkere muren. Dan moet je je eigen weg maken, en alles wat op je pad komt meenemen naar de toekomst om eruit te leren. Omring jezelf met mensen die het goed met je voor hebben en die je graag ziet. Zo worden veel moeilijke situaties dragelijker en je mentaliteit gezonder. 

Hopelijk kunt u iets meenemen uit dit verhaal naar de toekomst toe, dat u bij elke volgende tegenslag zoekt naar oplossingen voor het probleem en out of the box denkt hierbij.  

Veel succes en liefde toegewenst! 

Maak jezelf nooit wijs dat je iets niet kan, als je er nog niet met al je kracht voor hebt gevochten. Je zal verbaasd zijn wat je in je hebt.